7 vragen aan… Maria Rahman: ‘Het kan beter in de kinderopvang’
„Hij heeft heerlijk geslapen”, hoor je vaak bij het ophalen van je kind. Volgens Maria Rahman betekent dat vooral dat er lang is gehuild, maar dat zeggen ze nooit bij crèche. In De waarheid achter de kinderopvang beschrijft ze wat ouders wordt beloofd en wat echt achter gesloten deuren gebeurt. „Ik noem het een regime.”
1. Wie ben je, en waarom spreek je je uit?
„Ik ben moeder van een dochter van dertien en een zoon van zeven. Sinds 2020 werk ik in de kinderopvang (niveau 4) en ook als slaapcoach. Ik werkte op meerdere locaties, ook als zzp’er. Daarom spreek ik me zo stellig uit over de misstanden: dit is namelijk niet iets van één plek.”
2. Wat krijgen ouders te zien, en wat gebeurt er zodra ze de deur uit zijn?
„Tijdens een rondleiding krijgt je kind een knuffel, omdat jij erbij bent. Maar zodra je weg bent, wordt het kind neergelegd en draait het schema door. Dan is het niet meer: wat heeft dit kind nu nodig? Dan is het: wat moet er gebeuren? Fruit snijden, flessen, verschonen, opruimen. Dat schema is zó strak dat je nauwelijks tijd hebt om er echt te zijn voor kinderen. En dan wordt het: stil nu, ophouden met huilen! Ik noem het echt een regime.”
3. Wat gebeurt er met baby’s die veel huilen, als de ouders weg zijn?
„Die ‘lastige’ baby’s worden meteen op bed gelegd. Dat is een ongeschreven regel: laat maar, dan blijft de groep rustig. Maar wat leert een baby dan? Ik huil en niemand komt. Ze raken overprikkeld en vallen soms in slaap van stress, niet van moeheid. En ouders horen dan: ze heeft lekker geslapen. Wat ze er niet bij zeggen: ze heeft eerst drie kwartier liggen huilen. Dat is super super zielig. Er zijn echt wel pedagogisch medewerkers die wíllen knuffelen, maar de tijd laat het niet toe.”
4. Wat zijn de voorbeelden waarvan ouders denken: dit kan toch niet?
„Kinderen worden vastgebonden omdat ze uit de stoel klimmen. Kinderen vallen en dat wordt niet verteld, of er wordt iets anders van gemaakt, terwijl een kind een hersenschudding kan hebben. Als ze niet luisteren, worden ze hard vastgepakt of meegetrokken. Kinderen die wat meer poepen, die ‘stinken’, worden al bij voorbaat gehaat. Dan hoor je: Jij vies kind. Dat is gewoon pesten.”
5. Wat kunnen ouders doen als ze twijfelen?
„Haal je kind eens onverwacht eerder op. Bel tussendoor. Vraag om een foto. En ik ben voorstander van camera’s waarmee ouders mee kunnen kijken. En let ook op signalen als onrustig slapen, schrik bij het eten, rare blauwe plekken, ander gedrag. Neem jouw gevoel serieus. En dien officieel een klacht in als blijkt dat het niet klopt.”
6. Wanneer wist je: ik moet dit gaan opschrijven?
„Een paar jaar geleden zei ik al tegen ouders: dit gebeurt er met je kind. Maar ik durfde niet door te pakken. Ik was een alleenstaande moeder. Ik werd gewaarschuwd met: dan kom je nergens meer aan de bak. Later sprak ik ouders en die zaten nog steeds in therapie, kinderen ook. Ik wil geen onderdeel meer zijn van dit systeem.”
7. Waar vecht jij voor?
„Dat dit stopt. Dat de groepen kleiner worden en ouders betere begeleiding krijgen. Ze betalen grof geld en hebben recht op de waarheid. Heel eerlijk: ik werd er zelf ziek van. Deze problematiek moet naar de politiek. Daarom blijf ik praten.”
