Beau Schneider, van GTST-hunk naar bejaarde Hendrik Groen
Advertentie
Geen zee is te hoog voor Beau Schneider als het om acteren gaat. De 29-jarige acteur, die door zijn rol in GTST grote bekendheid kreeg, kruipt in de huid van de 83-jarige Hendrik Groen. ,,Het ligt niet voor de hand om een jonge cast samen te stellen als het verhaal over een bejaardentehuis gaat. Dat mijn vader (acteur Eric Schneider, red.) 83 jaar is, hielp mij zeker. Stiekem was hij mijn studiemateriaal.”
De eerste maand van het veelbesproken theaterstuk ‘Hendrik Groen-pogingen om iets van het leven te maken’, dat in de slipstream van de populaire boeken van schrijver Peter de Smet en een tv-serie met onder anderen André van Duin, Olga Zuiderhoek en Kees Hulst zit erop.
Voor deze uitvoering werden onder andere Plien van Bennekom, Cynthia Abma, Mike Weerts en Beau Schneider – stuk voor stuk nog lang niet bejaard – gecast. Inmiddels zijn zij al lekker ingedraaid. De meest opvallende verschijning in het stuk is toch wel de knappe soaphunk Beau. De laatste van wie je met zijn 29 lentes zou verwachten dat hij in de huid kruipt van de hoofdrolspeler.
,,Het ligt natuurlijk voor geen énkele 29-jarige voor de hand om een bejaarde te gaan spelen, maar ik werd gebeld of ik auditie wilde doen”, vertelt hij als Ditjes & Datjes hem spreekt bij de productiemaatschappij van ‘Hendrik Groen – pogingen om iets van het leven te maken’. ,,En toen dacht ik waarom niet, maar vooral: hoe zal ik dat doen?”
Met een brede lach: ,,Vervolgens heb ik de periode die daarop volgde goed naar mijn vader (acteur Eric Schneider, red.) gekeken en hem geobserveerd, want hij is natuurlijk 83. Aanvankelijk dacht ik hem maar een beetje na te gaan doen.” Verontschuldigend: ,,Ja, wat moest ik dan? Want het is natuurlijk erg lastig.” Maar dat ‘nadoen’ bleek niet zomaar even gepiept. ,,Waarvoor je op moet passen, is dat je niet te veel vervalt in het clichématige oude man die met zo’n schokkerige, zwakke stem spreekt. Het laatste dat je wilt, is bejaarden beledigen door het er te dik bovenop te leggen. Het moet realistisch zijn. Dat vergt veel onderzoek.
Het moeilijkste aan deze rol is denk ik dat je gewend bent aan een bepaald tempo in jouw leven. Als je jong bent, en zeker als je nóg jonger bent zoals bijvoorbeeld meisjes en jongens van een jaar of 14 hoort praten dat gaat zo ontzettend snel. En dat vind ik al, en ik ben 29. Dus ik klink nu echt als een opa als ik dit zeg, dat weet ik. Maar ook op mijn leeftijd gaat het allemaal behoorlijk vlot. Daar moet je goed op letten: de muziek, het ritme waarmee een bejaarde spreekt, maar zonder het heel erg in de vertraging te gooien.”
Als zoon van een acteursechtpaar (Beau’s moeder
was Will van Kralingen die vijf jaar geleden overleed) is het verleidelijk om telkens advies te vragen aan familie. ,,Hoewel ik erg goed heb gekeken naar mijn vader, probeer ik hem zo min mogelijk speltechnische vragen te stellen”, vertelt Beau. ,,Dat is aan de regisseur. Het is wel lang zo geweest dat ik mijn vader met buitengewone belangstelling voor zijn bewegingen heb gevolgd en dat hij dat in de gaten had. Telkens als ik tijdens de repetitieperiode bij hem thuiskwam, wist hij dondersgoed waarmee ik bezig was.”
Voor dat bewuste telefoontje over auditeren, wist Beau maar weinig van Hendrik Groen. ,,Het enige dat ik dacht, was bij de kiosk: jeetje, dat boek ligt al wel heel lang bij de top drie. Dat viel me wel op. Maar niet gekocht of gelezen… Toen ik dus werd gebeld voor die auditie en toen vond ik het de hoogste tijd om het te lezen. Het boek ontroerde mij en maakte me aan het lachen. Daarop hebben we ook gelet met ons toneelstuk.”
Beau geniet met volle teugen van zijn rol. ,,Hendrik Groen was ooit onderwijzer, is inmiddels oud, zo rond de 83 jaar en zit in een bejaardentehuis”, vertelt hij. ,,Hij zit daar en kijkt zo om zich heen. Hij is wat in een sleur geraakt en vraagt zich af: wat ga ik de komende jaren doen met mijn leven? En dan komt er een nieuw bewoonster, Eefje, en die ziet hij en dan denkt ‘ie: ach wat is dat voor iets práchtigs dat daar binnenkomt lopen? En zij is een heel leuke vrouw, die denkt: wij gaan weer iets maken van het leven, wij richten een clubje op en wij gaan lol maken. En dat is in een notendop eigenlijk waar ‘Hendrik Groen – pogingen om iets van het leven te maken’ over gaat.”
Hij trekt zijn volle wenkbrauwen op als hij herhaalt: hoe ík poog iets van het leven te maken? Hmmm… goede vraag. Ik ben een ontzettende denker. Soms probeer ik dat dan gewoon uit te zetten, want dan denk ik: je moet gewoon gáán, gewoon doen. Je realiseren wat je hebt. Ik heb een leuk leven, ik heb hartstikke leuk werk, en leuke vrienden dus ik trek me soms even terug naar de realiteit. Om dan te beseffen wat je hebt, is al een enorme eerste stap om wat van je leven te maken. Je hebt vaak veel meer dan je denkt.”
