De Amerikaanse droom van Gelderse Lynn

Extra zetje

Sociale angsten hebben Lynn jarenlang enorm belemmerd. Ze vertelt: „Het was zo erg dat doodgewone interacties met mensen, of in een restaurant zitten, al superlastig voor me waren. Als ik met de hond wandelde en ik zag iemand in de verte aankomen, liep ik soms gewoon weer terug. Ik denk dat het bij mij de angst was om gezien en beoordeeld te worden.” Het vertrouwen kwam niet vanzelf. Het was haar vader die Lynn het extra zetje gaf om iets met haar talent te doen. Lynn zong graag, maar wel zonder publiek, thuis in de kelder. Haar vader hoorde haar, zei dat haar stem prachtig is en hij moedigde Lynn aan daar iets mee te doen. En dat deed ze!

Medestudenten

Tijdens de coronaperiode volgde Lynn de Podiumacademie in Almelo. Zelfs zingen voor een groepje van tien medestudenten was aanvankelijk een enorme stap. „Ik kwam echt van niet eens durven praten met iemand naar zingen voor een klein publiek. De eerste keer ging ook heel erg fout. Ik liep gewoon van het podium af omdat ik zo zenuwachtig was.” Maar ze zette door, en zegt nu: „Hoe vaker je het doet, hoe gemakkelijker het wordt.” Het optreden voor een groepje medestudenten is totaal iets anders dan het podium van America’s Got Talent. En toch werd ze juist door de makers van dat programma benaderd om mee te doen. „Ze hadden mij op social media horen zingen en nodigden mij uit voor een auditie in Los Angeles.” Lynn accepteerde.

Haar boodschap

Iedere kandidaat van een talentenjacht zal een zekere mate van podiumvrees en faalangst moeten overwinnen. Maar Lynn heeft echt reuzenstappen moeten zetten. In de kwartfinales van America’s Got Talent koos ze ervoor haar eigen song Love Your Enemy te zingen; een eerlijk en prachtig nummer waarin ze zingt over zelfacceptatie, innerlijke strijd en mentale gezondheid. Ze vertelt: „Ik hoop via mijn muziek de boodschap uit te dragen dat je je door angst niet moet laten tegenhouden om je dromen achterna te jagen. Dat heb ik zelf namelijk heel lang wel gedaan.” De song maakte veel indruk op de jury. Sofía Vergara zei dat het nummer volgens haar in een Bond-film thuishoorde, waarop Simon Cowell antwoordde dat hij precies hetzelfde dacht, waarna hij het met een James Bond-soundtrack vergeleek.

Wat gaat mis?

Eenmaal op Amerikaanse bodem sloeg de angst op een gegeven moment toch toe. Thuis had ze haar auditie eindeloos geoefend en alles ging goed. Maar na een vlucht van twaalf uur ging het mis. „Mijn stem was weg; de hoge noten kwamen er niet uit. Ik dacht: is er nou echt iets gebeurd? Ligt het aan die vliegreis? Of is het een psychologisch ding omdat ik zo zenuwachtig ben? Dat is het ergste wat er kan gebeuren; ik wilde bijna niet het podium op. Elke keer als ik het nummer oefende, kwamen die hoge noten er niet uit. Dan heb je al angst en zenuwen om het podium op te stappen en komt dat er nog even bovenop. Achteraf denk ik dat het een combinatie was van het vliegen en de zenuwen. Ik dacht op een gegeven moment echt: ik ga het podium niet op.”

Ook verdrietig

Een knuffel en een bemoedigend woord van haar moeder hielp Lynn over de drempel. „Het was heel fijn om haar daar gewoon even te hebben.” Thuis leefden haar opa, broer en zus (Lynn is de jongste thuis) enorm met haar mee. Lynn overwon haar angst, stapte op het podium, zong de sterren van de hemel en maakte grote indruk. Juryleden Simon Cowell, Howie Mandel, Sofía Vergara en Mel B waren unaniem enthousiast. Cowell vertelde dat haar vader enorm trots op haar zou zijn geweest. Lynns vader overleed toen ze negentien was. Hij was pas zestig. Lynn: „Dat vond ik echt heel lief van Simon. Maar je voelt je dan ook wat verdrietig.”

Schakeldingetje

Lynn vervolgt: „Het is jammer dat mijn vader dit allemaal niet heeft mogen meemaken. Hij heeft mij zo gestimuleerd en zei altijd: doe dat nou maar gewoon.” America’s Got Talent was niet het eerste podium waarop Lynn speciaal voor haar vader zong. Eerder deed ze dat op zijn begrafenis. „Hij had me verteld welk lied hij graag op zijn begrafenis wilde horen. Natuurlijk was ik superverdrietig tijdens dat laatste afscheid, maar mijn stem hield zich goed. Ik had een soort schakeldingetje in mijn hoofd aangezet. Zo van: dit is even het momentje voor papa.”

Van de jury kreeg Lynn één boodschap mee: „Ze drukten me op het hart dat ik meer vertrouwen moet hebben in mezelf. Ze zeiden het als een compliment: Je hebt alles. Het zit er allemaal in, jij moet het zelf nog geloven. Dat is nog steeds een leerproces”, zegt Lynn.

Ultieme droom

„Ik voel op het podium soms nog dat ik een beetje in de overlevingsstand sta. Ik werk eraan om uit mijn eigen podium-bubbel te breken en meer contact te maken met mijn publiek, want dan komt de boodschap van mijn songs nog sterker over.” Ze werkt momenteel aan haar nieuwe EP Tales From The Woods, die begin volgend jaar moet verschijnen. „Ik schrijf mijn eigen nummers, want dan kan ik mijn eigen verhaal erin kwijt.” En dan heeft ze nog die ultieme droom: wonen en optreden in Amerika. „Ik wil dolgraag in Los Angeles wonen; dat is voor mij echt de stad van de muziek.”

Heel andere wereld

Die American Dream behoort volgens haar ook zeker tot de mogelijkheden. „Ik weet inmiddels dat je leven echt van de ene op de andere dag kan veranderen. Als ik in L.A. ben, weet ik gewoon: dit is de plek waar ik moet zijn.” Voorlopig is ze terug in Voorst. Van de hectiek van een Amerikaans tv-programma naar het gefluit van de vogels achter haar huis. „Dat was wel even wennen, want het is een compleet andere wereld.” Haar tijd gaat op aan de muziek, want een partner heeft ze momenteel niet. „Dat komt nog wel. Ik wil me nu vooral focussen op mijn carrière.”