Dít zeggen jullie trouwfoto’s
Na de oproep voor trouwfoto’s kwam er geen keurige selectie binnen, maar een hele stoet. Van net begonnen liefdes tot huwelijken die al een leven meegaan. Een kasteel in Rhoon, Disneyland Parijs, het Rotterdamse stadhuis. Een ja-woord op een boot door Amsterdam, op het strand in Gambia, en zelfs iemand in een A-Ford uit 1928.
Bij elke trouwfoto zat een tekstje. Soms drie regels, soms een halve brief. En bijna niemand schreef: alles klopte. Het ging juist over wat er misging, of net niet volgens plan liep. De bolero die je nog snel kocht omdat je jurk ineens toch te bloot voelde. Het kapsel dat het niet redde tegen windkracht zes. Regen die precies viel tijdens het ja-woord, zodat je maar één ding kon doen: lachen, en weert dóór. En dan kijk je naar die foto en zie je het meteen. Wie overal bovenop zat. Wie zichzelf naast de bruid had geparkeerd en daar ook geen plannen meer had om weg te gaan. Wie de blik had van iemand die al een uur weg wil, maar beleefd genoeg is om nog even te blijven. Het zijn ook tijdcapsules. Kapsels die zo hoog moesten dat je je afvraagt hoe iemand in de auto is gekomen. Jurken die eerst pof waren, toen strak moesten, en nu weer ergens ertussenin hangen.
Champagnetoren
Juist omdat die foto’s uit zoveel verschillende jaren komen, zie je ook wat er is verschoven. Niet alleen de jurken, vooral het moment waarop mensen trouwen. Vroeger trouwde je jong, omdat dat nou eenmaal was wat je deed. Nu bouwen mensen vaker eerst samen een leven op, en denken pas daarna: zullen we het ook officieel maken? Eerst studeren, werken, reizen, een beetje uitzoeken wie je bent. En pas daarna kijken of je zin hebt in een ring en een champagnetoren. Dat zie je terug in de cijfers. In 1970 trouwden 123.631 stellen. In 2024 waren dat er 68.682. En wie wél iets wil vastleggen, maar niet per se klassiek, kiest steeds vaker voor een geregistreerd partnerschap: 24.805 stellen in 2024.
Minder romantisch
Bij diezelfde cijfers hoort ook de minder romantische kant. In 2024 eindigden 25.386 huwelijken in een scheiding. Dat is zo’n 7,5 scheidingen per duizend huwelijken. Bij geregistreerde partnerschappen kwamen er 4.040 scheidingen bij. Begin jaren 2000 zat je nog ruim boven de dertigduizend huwelijken per jaar die stukliepen. Nu hangt het al een tijd lager en stabieler. De verklaring is deels simpel: er wordt minder getrouwd. En deels onzichtbaar: een hoop stellen gaat uit elkaar zonder ooit te trouwen, dus die breuk zie je niet terug in de huwelijkscijfers. En ja, dat ‘proefrijden’ (eerst samenwonen, dan trouwen) helpt ook mee.
Daardoor ligt de scheidings-kans na tien jaar huwelijk nu grofweg rond 25 tot 30 procent, waar dat vroeger eerder richting 40 procent ging. Intussen is de bruiloft zelf steeds minder ‘datum prikken en klaar’ en steeds meer een project.
Weddingplanner
Iedereen wil persoonlijk, niemand wil standaard, en dat betekent in de praktijk vaak: veel keuzes, veel meningen, veel overleg. Eén avond scrollen en je ontdekt dat je blijkbaar iets moet vinden van lettertypes, looproutes, servetten en het exacte moment waarop je binnenkomt. Daar past de opkomst van de wedding- planner eigenlijk naadloos bij. Niet als luxe, maar als buffer. Iemand die het gedoe opvangt, de lijstjes bewaakt en voorkomt dat de appgroep ‘Hoera wij gaan trouwen’ eindigt als een familieruzie over de tafelschikking.
Champagnetoren
Dan komt de modewereld ook nog even langs met een lijst. Vogue gooide de trouwtrends voor 2026 op een hoop; het ziet er gelikt uit en het is zelden goedkoop. Maar als je door de glitters heen kijkt, staat er vooral iets eenvoudigs: je hoeft niet alles. Niet én een groot binnenkomstmoment, én een champagne-toren, én een fotohokje, én een bloemenwand, én vuurwerk, én een act, én een afterparty. Want je kunt een bruiloft inderdaad stuk plannen. Terwijl het meestal op drie dingen aankomt die de avond dragen: eten dat klopt, muziek die mensen laat blijven, en een setting waarin niemand halverwege afhaakt.
Mooie bruidstaart
En dan zijn er nog de dingen die je zonder drama kunt laten. De taart waar niemand aan durft te komen omdat hij te mooi is, werkt vooral op foto’s. Dessert mag ook gewoon iets zijn dat opgaat. En wie iets wil bewaren, kan beter kiezen voor iets wat je later echt nog opent: een doos met kaartjes, polaroids, een fotoboek achteraf. Het gastenboek met snelle krabbels verdwijnt toch weer in een la, ergens bij die ene trouwfoto die je jaren later ineens terugvindt – en dan misschien wel opstuurt en naar DenD.
