Verloving van MAFS-trouwambtenaar Soraya gestrand

Soraya de Bakker (41) heeft als trouw-ambtenaar vanalles gezien: huilende vaders, nerveuze bruidegoms, bemoeizuchtige families en stellen die hun Tinder-verhaal op de grote dag net wat oppoetsen. Maar bij Married at First Sight gebeurde er dit laatste seizoen iets wat wereldwijd nog niet eerder was vertoond: bruid Sandra zei NEE tegen Rob, vlak voor het jawoord. ,,Dat is echt iets uit de film”, zegt Soraya in een interview met DenD. ,,Iemand die op het allerlaatste moment toch afhaakt, dat gebeurt in de praktijk eigenlijk nooit.”

Ze moest snel inschatten wat er gebeurde. Paniek, twijfel, iets dat nog te keren viel? „Misschien moeten we even kort praten, goed ademhalen”, dacht ze. Maar Sandra was beslist. „Het was en bleef een keiharde nee.”

Onvoorspelbaar

Voor Soraya zegt het ook iets groters over liefde. Zelfs in een programma waarin experts mensen matchen, blijft die onvoorspelbaar. „Je kunt het niet op een presenteerblaadje geven en dan verwachten dat het werkt. Op papier kan het helemaal kloppen, maar dat betekent niet dat die klik er ook is.” Bij bruid Sandra sneuvelde het al bij de allereerste aanblik. Toch ziet Soraya net zo vaak het omgekeerde. „Dan zegt iemand: ik vind kale mannen helemaal niks. En dan staat daar ineens de juiste. Dan gaat zo’n lijstje gigantisch overboord.”
Ze knipt met haar vingers als ze het magische probeert te vangen. „Soms is het uiterlijk, soms timing, soms chemie. Als we precies wisten hoe het werkte, zou het een stuk gemakkelijker zijn.”

Het gesticht

Vanaf september staat Soraya in het theater met Help, ik ga trouwen… Een voorstelling over liefde, huwelijk en alles wat daar vrolijk mis kan gaan. „Mijn theaterachtergrond, mijn werk als trouwambtenaar, Married at First Sight en mijn eigen liefdeservaringen; alles komt hierin samen.” Als kind droomde Soraya van het grote liefdessprookje. „En dan alles ontzettend meeslepend. Ik ben van de Disney-generatie. Een knappe prins op zo’n wit paard, die vooral heel charmant zat te wezen.” De eerste barst in dat plaatje kwam met haar eerste vriendje. „Toen het uitging, had ik liefdesverdriet waar je u tegen zegt. Ik was veertien of vijftien.
Ik wist niet dat liefde zo’n pijn kon doen. Daar vertel ik ook over in mijn voorstelling.”

Aanzoek

Zelf kwam tv-BABS ooit bijna tot het altaar. De ring was er, het aanzoek ook. „Tot daar ben ik gekomen”, zegt ze droog. In december 2020 werd ze gevraagd, een jaar later was de relatie voorbij. Een trouwdatum kwam er nooit. „Achteraf vond ik dat wel een rode vlag. We hadden een verloving, en verder niks. Geen datum, niet eens kijken naar een jurk of een locatie.” Toch heeft het haar liefde voor trouwen niet aangetast. „Ik ben echt van de liefde en huwelijken. Een bruiloft is gewoon fantastisch.” Zelf nog een keer naar het altaar? Dat hoeft van Soraya niet per se. „Ik ben bevoorrecht dat ik al zoveel bruiloften heb mogen meemaken. Mijn potje is wel gevuld, snap je. Dus als het niet meer bij mezelf gebeurt, ben ik ook tevreden.”

Geen cynicus

Soraya is single, maar geen trouwcynicus. Ze gelooft nog volop in de liefde, alleen niet in het idee dat je zonder man maar half af bent. „Als vrouwen zijn we gelukkig niet meer afhankelijk van een man”, zegt ze. Toch ziet ze bij jonge mensen veel druk: op tijd iemand vinden, anders zou je de boot missen. „Alsof je richting je dertigste ineens haast moet krijgen. Terwijl: stel je wordt negentig, wat is dertig dan?” Soraya staat zeker open voor een relatie, maar dan moet iemand wel iets toevoegen. „Ik val op een man die emotioneel ontwikkeld is”, zegt ze. „Die zijn dingen op orde heeft en niet bang is om naar zichzelf te kijken. Dat blijkt nog best een categorie.”

Vertrouwelijk

Als trouwambtenaar hoort Soraya de mooiste liefdesverhalen, maar niet elk verhaal is even netjes als het wordt opgedist. „Soms krijg ik iets te horen waarvan ik denk: dit klopt niet helemaal. Dat mag, maar zeg het dan wel tegen mij. Dat blijft vertrouwelijk. Ik hoef het niet op te schrijven, maar ik moet wel weten wat ik níét opschrijf. Anders voelen mensen tijdens zo’n ceremonie dat er iets mist.” Oordelen doet ze niet. „Mijn mening doet er niet toe. Als de wet zegt dat deze mensen met elkaar mogen trouwen, dan mogen ze trouwen. Punt. Het gaat om hun liefde. Soms is die keurig, soms rommelig. Dat mag allebei.”

Na het interview met DenD staat Soraya die middag op het strand van Noordwijk, bij Witsand, waar ze een bruiloft leidt. Voor haar staat een stel dat elkaar via Tinder vond. Hun eerste date was op deze plek. Nu staan ze er weer, klaar voor het ja-woord. „Ik trouw heel veel Tinderstellen. Mensen doen daar soms nog een beetje moeilijk over. Via een app, ja. Nou en? Vind elkaar! Of dat nou via Tinder is, Married at First Sight of je jeugdliefde.”

Blijf jezelf

Haar belangrijkste advies aan stellen: blijf bij jezelf. „Dat is misschien een cliché, maar daar gaat het vaak mis”, zegt ze. ,,Door ouders, familie, verwachtingen. Dan denken mensen: het is een huwelijk, dus het hoort op een bepaalde manier. Maar dat hoeft dus niet meer.” Vroeger was trouwen veel meer een vast ritueel. „Op het gemeentehuis werd er snel een toga uit de kast gehaald, one size fits all, en dan was het maar net welke ambtenaar je kreeg. Die had een standaardspeech waar alleen de namen in werden veranderd. Rechten en plichten erbij, met zo’n vingertje.” 

Ome Henk

Nu kan bijna alles. Mooi, vindt Soraya, maar soms schieten stellen door in de verkeerde dingen. „Dan gaat er duizend euro naar een champagnetoren, maar is er geen geld meer voor een goede fotograaf. Dan moet ome Henk, die ooit in 1802 een spiegelreflexcamera heeft gekocht, de foto’s maken.” Ze lacht. „En die is halverwege de middag al bezopen van die champagnetoren. Dus dan hebben we ook geen foto’s.”

Miljoenen

Een bruiloft kan tegenwoordig makkelijk  €20.000 tot €25.000 kosten. Bloemen, diner, jurk, muziek, locatie; de teller loopt lekker door. Maar een gelukkig huwelijk koop je daar niet mee. „Je kunt er miljoenen
 tegenaan gooien, maar garanties heb je niet. Dat is ook het mooie van de liefde.” Haar beste leerschool lag niet in een trouwzaal, maar bij een kartbaan, waar ze vanaf haar vijftiende groepen begeleidde.
„Veel vrijgezellenfeesten ook. Mannen in wortelpakken, bier achter de kiezen.”

Ondertussen vroeg ze naar hun liefdesverhaal. „Hoe hebben jullie elkaar ontmoet? Wanneer was het echt ‘aan’? Voor mij is dat nog altijd het spannendste stuk. Het is net als met romantische komedies. Die gaan ook altijd over het beginverhaal. Zodra ze bij elkaar komen en ‘ze leefden nog lang en gelukkig’, komt de aftiteling.”