Lee Towers wil niet verder leven zonder vrouw Laura: ‘Dan wil ik samen gaan’

Achter de gouden microfoon staat nog altijd die bekende Lee Towers: de man met de krachtige stem, de elleboog en het onverwoestbare Rotterdamse karakter. Maar thuis is de inmiddels 80-jarige zanger ook een kwetsbare man. Na 55 jaar samen is zijn vrouw Laura nog altijd zijn grote liefde. Een leven zonder haar? Daar moet hij niet aan denken. „Ik kan me dat gewoonweg niet voorstellen. Als we dan moeten gaan, dan wil ik samen gaan, zeg ik wel vaker tegen haar.”

Lee Towers, die eigenlijk Leen Huijzer heet, is lichamelijk niet meer de man die hij ooit was. Zijn heup en rug spelen hem al jaren parten en tegenwoordig heeft hij een rollator nodig. Toch laat hij zich daardoor niet tegenhouden om te blijven zingen. Iedere week rijdt hij van Rotterdam naar de studio van goede vriend Fred Bourgonje in Zoetermeer.

Op de kruk gebeurt het nog altijd

In de studio parkeert Lee zijn rollator naast de apparatuur en neemt hij plaats achter zijn gouden microfoon. Na een korte warming-up van zijn stem zingt hij nummers van zijn grote voorbeelden Neil Diamond, Elvis Presley en Frank Sinatra. En dan lijkt het alsof de jaren even wegvallen.

„Veel mensen hebben er nu moeite mee wanneer ik krakkemikkig binnenkom”, vertelt hij. „Ik ben altijd een bulldozer geweest. Daarom hebben veel mensen er nu moeite mee wanneer ik krakkemikkig binnenkom. Dan zijn ze blij als ik op de kruk achter de microfoon plaatsneem, want dan gebeurt het gewoon weer. Net als vroeger.”

Zingen helpt Lee ook op momenten dat het leven wat zwaarder voelt. „Ik moet mijn stem blijven bijhouden, dat is een spier die training nodig heeft. Bovendien houdt zingen mij mentaal op de been. Een remedie tegen de dip-momentjes. Bijvoorbeeld als Laura zich niet helemaal in orde voelt. Door muziek krijg ik volop adrenaline en voel ik me na afloop van een sessie weerbaarder. Sterker.”

Laura is zijn grote geluk

Na al die jaren samen is Laura nog altijd de belangrijkste persoon in zijn leven. Juist de gewone momenten samen betekenen voor Lee ontzettend veel.

„Dat ik elke seconde het grootste goed probeer te koesteren: we hebben elkaar nog. En we zijn onafscheidelijk. Ik tel mijn zegeningen door te doen wat ik fijn vind: thuis naast haar op de bank zitten en haar hand vast te houden. Dan kijken we naar Het mes op tafel of De slimste mens. Dat is tenminste nog een beetje leuk en gezellig. Ik zeg elke dag: ik houd van jou.”

En Lee laat het niet alleen bij woorden. Hij schrijft gedichten voor zijn vrouw, soms zelfs veertien of vijftien kantjes op rijm. Daarin komt van alles voorbij: mooie momenten, verdriet, lachen en huilen. Laura bewaart ze allemaal.

„Laura is mijn geluksfactor, mijn lotje uit de loterij. Ik zing nummers speciaal voor haar. En ik zou niet weten wat ik zonder haar zou moeten. Ik kan me dat gewoonweg niet voorstellen. Als we dan moeten gaan, dan wil ik samen gaan, zeg ik wel vaker tegen haar. Want zonder haar is er niks aan.”

Ook samen een weekendje weg, uit eten gaan of met een klein groepje vrienden de wereld bespreken vindt het stel heerlijk. Thuis is er bovendien genoeg om over te praten. Vooral de actualiteit komt regelmatig voorbij.

Een leven vol hoogtepunten én verdriet

In zijn nieuwe biografie Geloof in je dromen, die hij samen met muziekjournalist en vriend Louis Dumoulin schreef, kijkt Lee terug op zijn bijzondere leven. Het boek vertelt het verhaal van een jongen uit Bolnes die ondanks de overtuiging van zijn streng christelijke vader dat bepaalde dromen niet voor mensen zoals zij waren, toch de top wist te bereiken.

Dat ging niet zonder tegenslagen. Het boek had al veel eerder kunnen verschijnen, maar het leven gooide meerdere keren roet in het eten. Lee vertelt over het ongeluk waarbij zijn schoondochter Jeanine om het leven kwam en zijn zoon zwaargewond raakte. Ook verloor hij zijn jongste broer Krijn bij een ongeluk. En Laura ontsnapte ternauwernood aan een hotelbrand in Antwerpen.

Het zijn gebeurtenissen die diepe sporen hebben nagelaten. Misschien is juist daardoor het besef dat ze elkaar nog hebben voor Lee zo belangrijk geworden.

Nog altijd trots op zijn carrière

En wat een carrière heeft hij achter de rug. Lee stond maar liefst 51 keer in Ahoy en trad tien keer op in Carré. Zijn eerste grote concert in De Doelen in Rotterdam vond plaats in 1980. Destijds verklaarden mensen hem voor gek, maar hij bewees dat het wél kon.

„Ik zou nog elke dag in Ahoy willen staan. Fysiek ben ik daartoe niet meer in staat. Maar in mijn hoofd… Optreden is en blijft mijn passie.”

Ook zijn minder succesvolle avonturen verbergt hij niet. Zo kostte zijn restaurant Lee Towers Palace in Scheveningen hem miljoenen. Het bleek niet te combineren met zijn optredens en na twee jaar trok hij de stekker eruit.

Toch overheerst de trots op wat hij heeft bereikt. Van de jongen die te horen kreeg dat grote dromen niet voor hem waren weggelegd tot een artiest die tientallen keren Ahoy vulde. En nu, op zijn tachtigste, geniet hij vooral van de dingen die niet in een concertzaal te vinden zijn. Zijn muziek, zijn kinderen en bovenal Laura.