Noorse verdediger kiest WK boven geboorte zoon
Terwijl Jérémy Doku aangaf het WK te verlaten voor de geboorte van zijn kindje, koos de Noorse verdediger Leo Østigård voor een totaal andere route: hij werd vader van een zoontje en volgde de geboorte via een videogesprek. Vanuit het teamhotel keek de 26-jarige Genoa-verdediger via videobellen mee met zijn familie, terwijl zijn ploeggenoten meeleefden.
Doelpunt voor Aurora
Dinsdag was Østigård nog trefzeker als invaller met een kopbaldoelpunt in de 4-1-zege tegen Irak. Hij droeg het doelpunt op aan zijn dierbaren en vormde met zijn vingers een A, voor zijn partner Aurora. Dag later zat hij in het teamhotel zijn zoon ter wereld te zien komen – van ruim 7000 kilometer afstand.
In een filmpje gedeeld door de Noorse federatie vertelt Østigård dat hij ‘volledig uitgeput’ is maar dat het fantastisch was. Een emotionele rollercoaster waarin het voetbal duidelijk voorrang kreeg op persoonlijke gebeurtenissen. Door zijn collega-internationals werd meegeleefd. Na de geboorte werd voor de dolgelukkige Østigård gezongen.
Doku kiest bewust anders
Het contrast met de Belgische sterspeler kan nauwelijks groter. Doku heeft aangegeven bij de Belgische voetbalbond dat hij de geboorte van zijn eerste kindje absoluut niet wil missen: ,,Het is mijn eerste kindje en ik wil mijn vrouw sowieso kunnen steunen.” De Manchester City-aanvaller liet weten dat hij desnoods een cruciale knockoutwedstrijd aan zich voorbij laat gaan.
Belgische media meldden dat een privévliegtuig naar Engeland, waar het kind geboren wordt, waarschijnlijk geregeld zou worden. Een compleet verschillende visie op vaderschap tijdens het belangrijkste toernooi van je carrière.
Twee werelden, één discussie
De discussie over vaderschap in het profvoetbal is niet nieuw, maar zelden zo actueel geweest. Terwijl Doku lovende woorden krijgt voor zijn betrokkenheid, klinkt er ook kritiek op Østigård. Al vertelt de Noor zelf een ander verhaal – ‘volledig uitgeput’ voelde hij zich, al kon hij ‘niet veel zeggen’ en was ‘het enige wat ik kon doen was haar steunen’.
