OML’er Alex nog steeds niet wakker na operatie: ‘Ga ik hem nog zien?’
De situatie rondom Alex, bekend uit Over Mijn Lijk, blijft uiterst zorgelijk. Na een risicovolle operatie aan zijn hersentumor ligt hij nog altijd in coma. Zijn vrouw Linda deelt maandag een aangrijpende update via hun gezamenlijke blog, waarin ze openhartig schrijft over de angst, onzekerheid en uitputting die de afgelopen dagen met zich meebrengen.
De dagen in het ziekenhuis voelen voor Linda als een nachtmerrie. ,,Wat een nachtmerrie deze dagen en we lijken er maar niet uit te ontwaken”, schrijft ze. Het lukt haar niet meer om dagelijks te bloggen, simpelweg omdat alles draait om bij Alex zijn. Inmiddels zit ze al vijf dagen vrijwel onafgebroken in het ziekenhuis, waar ze gelukkig veel bij hem mag zijn.
‘Moeilijk om te zien’
Zaterdag bleek een dieptepunt. Alex ging plotseling sterk achteruit. ,,Zaterdag was een hele zware dag! Alex was zoveel slechter dan de dag ervoor. Heel veel epileptische insulten, braken, koorts en heel ver weg. Ik vond het heel moeilijk om te zien.” Een extra scan bracht aan het licht dat er veel vocht in zijn hoofd zat, wat zijn toestand verklaarde. Er werden nieuwe medicijnen gestart en doseringen verhoogd, in de hoop dat dit verbetering zou brengen. ,,We hebben geen idee of hij weet dat hij al lang hier ligt, of hij ons hoort of voelt en dat is heel gek en verdrietig.”
Zoon Aaron
Ook hun zoon Aaron wordt hard geraakt door de situatie. Hij mocht even bij zijn vader zijn, wat zowel troostend als hartverscheurend was. Het moment waarop Aaron zijn hand op de arm van zijn vader legde, staat in Linda’s geheugen gegrift: hij zei tegen hem dat hij bij hem was en dat hij van hem hield.
,,Aaron was heel blij dat hij even bij papa mocht zijn, maar nu weer zo verdrietig omdat hij papa zo mist.” Over acht dagen wordt Aaron tien jaar, een verjaardag die eigenlijk groots gevierd zou worden. ,,Dat zouden we groot vieren, maar die kans is klein. Mijn hart is gebroken voor Aaron.”
‘Zie ik hem morgen nog?’
Ook Alex’ ouders, zus en Linda’s moeder mochten even bij hem zijn. Het beeld was heftig, maar de aanwezigheid gaf hen toch iets van troost. De avonden blijven het moeilijkst. ,,Gisterenavond werd het weer wat slechter voor mijn gevoel en dan is het heel lastig om weg te gaan. Zie ik hem morgen nog? Wat als hij niet wil dat ik wegga maar het niet kan zeggen? Hij ligt helemaal alleen, zo zielig.”
