Slee Privé: Prins Harry roept ergernis op, en wel hierom!

Ooit leek het zo’n sympathiek stel: de rebelse prins en zijn Hollywood-prinses. Maar dat sprookje is allang uiteengespat. Sinds hun luidruchtige vertrek naar de Verenigde Staten roepen prins Harry en Meghan vooral irritatie en rollende ogen op.

Het plan was zo mooi: een nieuw leven in Amerika, ver weg van ‘racistische’ familieleden, de meedogenloze tabloids en de opdringerige paparazzi. Ze wilden rust en privacy. Maar blijkbaar is de drang naar de Britse spotlights onweerstaanbaar. Harry blijft maar heen en weer vliegen om de ene na de andere rechtszaak te voeren. Niet alleen tegen de media, maar ook tegen de Britse staat. Waarom? Omdat de belastingbetaler zijn beveiliging moet betalen.

STRIJD OM BEVEILIGING

Harry claimt dat hij in zijn vaderland een enorm veiligheidsrisico loopt. ‘Toevallig’ lekte deze week een vertrouwelijk rapport uit dat dit bevestigt. Er zouden meerdere terreurcomplotten tegen hem liggen. Overigens is dit rapport opgesteld in opdracht van Harry’s eigen beveiligingsbedrijf. Dat de conclusie luidt dat extra beveiliging vanuit de staat noodzakelijk is, verrast dus niet.

Het gedrag van de altijd verongelijkte prins is onnavolgbaar. Harry heeft van zijn koninklijke trauma’s een verdienmodel gemaakt waar de gemiddelde Hollywood-producer jaloers op is. Eerst uithuilen bij Oprah Winfrey, daarna dezelfde grieven voor miljoenen uitmelken in een Netflix-documentaire, en als klap op de vuurpijl zijn familie online te grabbel gooien in zijn biografie.

KONINKLIJKE KASSA

De ironie is pijnlijk. Harry en Meghan vluchtten voor de camera’s naar Amerika, maar houden nu zelf de spotlights op zichzelf gericht om hun koninklijke status te verzilveren. Harry wil vrijheid, de lusten van Hollywood én de privileges van de Britse kroon. De koninklijke kassa klinkt altijd bij de familie Sussex, zolang de Britse burger de beveiligingsrekening maar betaalt.

Zijn afkomst is hét grote verdienmodel. Zo kwam het stel afgelopen voorjaar nog in opspraak omdat ze naar verluidt miljoenen verdienden aan een bezoek aan Australië, terwijl ze de suggestie wekken dat ze zich vooral inzetten voor goede doelen. Die Australië-reis was een merkwaardig soort staatsbezoek. Maar wie vertegenwoordigen ze eigenlijk? Alleen zichzelf. Uiteindelijk telt er maar één belang: hun portemonnee.